Categorie

Onder de regenboog

Je zult toch zzp’er zijn. Word je begin van deze eeuw nog in de watten gelegd met fiscale regelingen en gesubsidieerde werkplekken in evenzeer gesubsidieerde bedrijfsverzamelgebouwen, ben je nu opeens de gebeten hond omdat je niet innovatief bent, en omdat je wel profiteert van het sociale vangnet, maar er niet aan meebetaalt. Of je bent zielig omdat je wordt uitgeknepen door je vorige baas - die jou nu tegen een lager tarief inhuurt dan waarvoor je vroeger op de loonlijst stond.

Het is jammer dat er door veel niet-ondernemers zo in zwart/witbeelden wordt gedacht over ondernemers. Ik zie het ook als het gaat om ondernemers met 15, 50 of 500 man personeel. Afhankelijk van je politieke kleur of maatschappelijke achtergrond ben je dan een kapitalist of zakkenvuller, dan wel een kleine krabbelaar die ernstig moet worden geholpen. Dat is meer simplisme dan 1,4 miljoen Nederlandse ondernemers verdienen. Het spectrum aan ondernemers is namelijk zoveel meerkleuriger. Ze vertegenwoordigen geen vijftig maar vijfhonderd tinten grijs en alles tussen rood en violet in.

Uiteraard zijn er de ondernemers uit nood geboren. Uit onderzoek komt naar voren dat 6 tot 10% van de pas gestarte ondernemers dat echt doet uit noodzaak. Er zijn geen vaste banen beschikbaar in hun sector, of ze verliezen het in de concurrentie om de schaarse banen van mensen die jonger en/of hoger opgeleid zijn of een net iets beter CV of netwerk hebben. De resterende 90 tot 94% is gestart omdat ze mogelijkheden ziet voor nieuwe producten, diensten of markten, omdat ze kansen ziet die ze niet onder een werkgever kunnen realiseren, omdat ze geen energie wil kwijtraken met bedrijfspolitiek, omdat ze zelfstandig wil kunnen beslissen over klanten en opdrachten. Ze willen ruimte om te handelen, te beslissen en een zelfverkozen doel na te streven. Ze hebben ambities: de beste taartjeswinkel van Amersfoort zijn, of die high tech oplossing voor schoon drinkwater wereldwijd uitrollen, het familiebedrijf in stand houden en gezond overdragen aan de volgende generatie, mensen met autisme een volwaardige baan geven, de energiemarkt opschudden, streekproducten weer hip maken, met een team van 20 geeks overgenomen worden door Google, een investeerder vinden in Silicon Valley.... elke ondernemer, klein of groot, heeft dromen met zijn bedrijf. Zelfs Paul Polman, CEO van Unilever: de marktmacht van zijn bedrijf gebruiken om de wereld ook wat duurzamer te maken. Het Utrechtse Blendle heeft met zijn digitale kiosk misschien wel een ei van Columbus voor de kwakkelende mediasector gevonden.

Wil de overheid die dromen helpen waarmaken? Dan moeten ze geen bril opzetten met alleen een zwart en een wit glas, en die veelkleurigheid leren (h)erkennen. Daarna is het de kunst om een schilderspalet aan beleid beschikbaar te hebben waar iedere ondernemer een kleur kan vinden die matcht met zijn ambitie.

Monique Goddijn-Roso

Monique Goddijn-Roso is onderzoekscoördinator EBU Research.

06-33679242 06-33679242